ミ★ミ دختران با حجاب ミ★ミ

حجاب چشم

قُلْ لِلْمُؤْمِنِینَ یَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ (نور؛30) ای رسول ما به مردان مؤمن بگو تا چشم‎ها را از نگاه ناروا بپوشند.

قُلْ لِلْمُؤْمِناتِ یَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصارِهِنَّ(نور؛31) ای رسول به زنان مؤمن بگو تا چشم‎ها را از نگاه ناروا بپوشند.

حجاب در گفتار

نوع دیگر حجاب و پوشش قرآنی، حجاب گفتاری زنان در مقابل نامحرم است:

فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَیَطْمَعَ الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ(احزاب؛32) پس زنهار نازک و نرم با مردان سخن نگویید؛ مبادا آن که دلش بیمار (هوا و هوس) است به طمع افتد.

از ماشا الیلیكینا تا گلشیفته فراهانی

چندی قبل که فیلم ۳۰۰ اکران شد، در همه محافل صحبت از این بود که این فیلم علاوه بر آنکه تاریخ را تحریف کرده، با فرهنگ غنی ایرانیان عهد گذشته نیز مغایرت دارد.

از منظر فرهنگ شناسی پارسی زبانان، یک ایراد اساسی فیلم در نوع پوشش و حجاب پادشاه ایران و سربازان ایرانی بود. اما در این نوشتار بنا ندارم درباره فیلم ۳۰۰ صحبت کنم بلکه ماجرای رخ داده مرا به یاد شباهت های برنامه های ناتوی فرهنگی غرب در قبال فرهنگ ها و تمدن های بزرگ و غنی در پروژه های مختلف می اندازد.

ماجرای پیش آمده را می خواهم با مقایسه میان دو زن از دو فرهنگ شرقی و غربی بیان کنم.

*  ماشا الیلیكینا خواننده و بازیگر روس به اسلام گروید و حجاب را برای خود انتخاب کرد؛ یعنی از آزادی ظاهری فرار کرد و حجاب را که به قول مدافعین حقوق بشر و حقوق زنان، محدودیت است انتخاب کرد.

*  گلشیفته فراهانی بازیگری شرقی به هالیوود مهاجرت کرد و حجاب را، نه به عنوان مسئله ای دینی بلکه به عنوان مسئله ای که با فرهنگ کشورش در آمیخته کنار گذاشت.

نمی دانم چرا تفاوت این دو شخصیت مرا به یاد آیه آخر ایةالکرسی انداخت:

" الله ولی الذین آمنوا یخرجهم من الظلمات الی النور و الذین کفروا ... "

از خدا می خواهم همه ما را عاقبت به خیر کند.   الهی آمین!

منبع: وبلاگ یادداشتی از یک مزدور فرنگی